Nesanel Kichler
Biografia
Urodzony 13 marca 1911 roku w Wieliczce w żydowskiej rodzinie rzemieślniczej, Nesanel Kichler (Nassanel Küchler) był aktywnym działaczem ruchu robotniczego. Po ukończeniu czterech klas gimnazjum w 1928 r. wstąpił do Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej i Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom; w 1930 r. przyjęty został do Komunistycznej Partii Polski. Był organizatorem Komitetu Dzielnicowego KPP w Wieliczce.
Po krótkim pobycie w więzieniu (1931) wyjechał na rok do Czechosłowacji i Niemiec, gdzie należał do organizacji paramilitarnej przy Komunistycznej Partii Niemiec „Roter Frontkämpferbund”. Od 1932 r. pracował w fabryce papieru w Wieliczce. W 1933 r. został skazany na rok więzienia jako sekretarz wielickiego Komitetu Dzielnicowego; po odbyciu kary działał w Podokręgu Krakowskim KPP i brał udział w organizowaniu strajku górniczego w Wieliczce w 1936 r. Przed kolejnym aresztowaniem utrzymywał się z pracy w handlu.
W 1937 r. przez niemal dwa lata był osadzony w Berezie Kartuskiej. Ostatnie miesiące przed wybuchem II wojny światowej przepracował w fabryce kapeluszy. We wrześniu 1939 r. wyjechał na wschód; w Kowlu współorganizował Komitet byłych Więźniów Politycznych, następnie zatrzymał się we Lwowie, gdzie pracował w centrali telegraficznej. Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej zgłosił się ochotniczo do Armii Czerwonej, lecz ranny w walkach pod Żytomierzem został zwolniony, a w Samarkandzie w Uzbekistanie pracował jako robotnik. W 1943 r. przystąpił do Związku Patriotów Polskich.
W sierpniu 1944 r. zgłosił się do Wojska Polskiego; skierowany do resortu bezpieczeństwa, kierował grupami operacyjnymi w Bydgoszczy, Gdańsku i Krakowie, a zwolniony został z Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego dopiero w 1947 r. Od 1947 r. pracował w Krakowie w różnych instytucjach, m.in. jako dyrektor Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Artykułami Papierniczymi i Sportowymi.
W 1973 r. otrzymał rentę dla zasłużonych. Był długoletnim członkiem partii (od 1944 PPR, od 1948 PZPR), działaczem zakładowych organizacji partyjnych i lektorem szkoleń partyjnych. Od 1974 r. współpracował z zespołem gromadzącym dokumentację dla planowanego Muzeum Ruchu Rewolucyjnego w Krakowie.
Zmarł w Krakowie i został pochowany na nowym cmentarzu żydowskim przy ulicy Miodowej.