Zygmunt Kawecki
Biografia
Zygmunt Kawecki urodził się w Wieliczce w rodzinie Franciszka Kaweckiego (1880–1942) i Heleny z Serafińskich (1891–1968). Po ukończeniu szkoły powszechnej i Gimnazjum im. Jana Matejki odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Saperów w Modlinie. W kampanii wrześniowej, będąc plutonowym-podchorążym, otrzymał przydział mobilizacyjny do batalionu saperów w Przemyślu. 4 września został ciężko ranny podczas bombardowania pociągu z transportem wojska w Trzcianek-Rzeszowa.
W okupacji hitlerowskiej związał się ze ZWZ i Armią Krajową; nosił pseudonim "Mars". Do 1943 roku był dowódcą plutonu w Wieliczce, następnie miejscowego plutonu Kedywu, a od marca 1944 roku inspektorem dywersyjnym Kedywu w obwodzie miechowskim. Brał udział w licznych akcjach dywersyjnych, m.in. w nieudanej próbie wysadzenia pociągu wiozącego Hansa Franka, wysadzeniu pociągu ewakuacyjnego pod Kasiną Wielką i likwidacji dowódcy Stützpunktu w Dalewicach. W czasie Akcji Burza brał udział w walkach pod Moczydłem, Krzeszówką, Zarszynem i innymi. Wojnie zakończył jako podporucznik.
Po zakończeniu wojny podjął studia na Akademii Górniczo-Hutniczej. Współuczestniczył w pracach profesorów Ludgera Szklarskiego i Mieczysława Jeżewskiego nad konstrukcją defektoskopu magnetycznego lin stalowych, wykorzystywanego następnie przy badaniach trwałości lin nośnych kolei linowej na Kasprowym Wierchu. Doświadczenia te znalazły później zastosowanie przy kontroli bezpieczeństwa lin w kopalniach. W 1959 roku Kawecki obronił na AGH pracę doktorską "Zagadnienia teoretyczne i praktyczne związane z elektromagnetyczną defektoskopią lin stalowych", dwa lata później habilitował się na podstawie pracy "Zagadnienia poprawy ekonomiki transportu szybowego kopalń przez zastosowanie wyciągów jednonaczyniowych w nowym układzie". Wraz z profesorem Juliuszem Stachurskim był współautorem pionierskiej pracy "Defektoskopia magnetyczna lin stalowych" (1969), tłumaczonej na języki rosyjski i angielski. Dwukrotnie był prodziekanem Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH. W 1967 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, zaś pięć lat później objął funkcję dyrektora Instytutu Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki, którą pełnił do przejścia na emeryturę w 1982 roku. W 1974 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.
Był autorem lub współautorem 43 patentów, 193 publikacji oraz kilkuset innych opracowań. Należał do Sekcji Mechanizacji Górnictwa Komitetu Górnictwa Polskiej Akademii Nauk. W 1993 roku otrzymał doktorat honorowy Akademii Górniczo-Hutniczej. Był członkiem Komitetu Naukowo-Programowego „Zeszytów Naukowo-Technicznych Katedry Transportu Linowego AGH”. Był także współtwórcą i w latach 1995–2001 prezesem Konwentu Seniorów AGH.
2 lipca 1990 roku został wybrany przewodniczącym Zarządu Okręgu Krakowskiego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. 26 marca 1993 roku został awansowany na stopień majora.
Był mężem Janiny z Dziewońskich (1922–2012). Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu komunalnym w Wieliczce (kwatera IV-9-7).