Jan Komarnicki
Biografia
Jan Komarnicki urodził się 29 lipca 1894 w Wieliczce jako syn Franciszka i Franciszki z Grzywaczów. Był żołnierzem II Brygady Legionów i uczestniczył w wojnie 1920 w szeregach 33. pułku piechoty.
W okresie międzywojennym pozostawał w wojsku. W 1922 roku służył w 33. pułku piechoty w stopniu porucznika – na liście starszeństwa oficerów zawodowych figurował jako Jan Komarnicki–Pieprzyk (lokata 796 w korpusie oficerów piechoty). Awansował do kapitana 15 sierpnia 1924.
W 1932 roku pełnił służbę w Departamencie Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1939 roku pracował w Wydziale I Ogólnym Biura Personalnego MSWojsk na stanowisku kierownika referatu 4 podoficerów zawodowych i nadterminowych.
W czasie kampanii wrześniowej 1939, po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach został wzięty do niewoli radzieckiej. Był jeńcem obozu w Oranienbaum, a następnie obozu jenieckiego w Kozielsku, dokąd dotarł 1 listopada 1939. 22 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnikam obwodu NKWD w Smoleńsku, lista wywózkowa 040/3, poz. 89, nr akt 1675 z 20 kwietnia 1940. Został zamordowany między 23 a 24 kwietnia 1940 w lesie katyńskim przez funkcjonariuszy NKWD z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WPK(b) z 5 marca 1940. Ofiary zbrodni katyńskiej były grzebane w bezimiennych mogiłach; od 28 lipca 2000 mieści się w Katyniu Polski Cmentarz Wojenny. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne, jednak Jan Komarnicki nie został zidentyfikowany.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora. Awans ogłoszono 9 listopada 2007 w Warszawie podczas uroczystości Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów.
Życie prywatne: mieszkał w Warszawie; był żonaty z Julią z Koskowskich, z którą miał córkę Barbarę.