Jan Wojciech Zabłocki
Biografia
Jan Wojciech Zabłocki (ur. 13 grudnia 1894 w Wieliczce, zm. 12 sierpnia 1978 w Toruniu) był polskim botanikiem, paleobotanikem i entomologiem.
Maturę zdał w 1914 roku w Krakowie. Walczył w Legionach Polskich, dostał się do niewoli. Studia przyrodnicze podjął na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a po powrocie z frontu pracował jako asystent w Zakładzie Anatomii i Fizjologii Roślin. W 1924 obronił pracę magisterską, a w 1926 uzyskał tytuł doktora. Od 1923 do wybuchu II wojny światowej współpracował z Komisją Fizjograficzną PAU.
W 1930 uzyskał habilitację, a w 1935 został kierownikiem Ogrodu Warzywnosadniczego i Pola Doświadczalnego na Wydziale Rolnym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Aresztowany podczas Sonderaktion Krakau, wywieziony do Sachsenhausen. Po zwolnieniu w 1940 r. powrócił do pracy na dawnym stanowisku na polecenie władz UJ. Pod koniec wojny kierował utworzoną przez Niemców Szkołę Ogrodniczą. W 1946 został powołany na stanowisko kierownika Katedry Botaniki Ogólnej na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, w tym samym roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego.
W 1946 organizował, a do 1974 kierował toruńskim oddziałem Polskiego Towarzystwa Botanicznego; od 1968 był członkiem honorowym tego towarzystwa. 23 lipca 1952 został powołany na stanowisko kierownika Zespołu Katedr Botanicznych Wydziału Matematyczno-Prirodniczego UMK i na tym stanowisku został do czasu przejścia na emeryturę w 1965.
Jego dorobek obejmuje prace z botaniki i paleobotaniki, w tym monografię Viola opublikowaną w 1947 w ramach Flory Polskiej, a także materiały dotyczące flory kopalnej w pokładach soli w Wieliczce. Kolekcjonował błonkoskrzydłe (Apoidea) oraz chrząszcze (Coleoptera).