Ferdynand Seeling von Saulenfels

Ferdynand Seeling von Saulenfels urodził się 4 lutego 1800 w Wieliczce, jako trzecie z pięciorga dzieci z drugiego małżeństwa ojca. Ojciec Antoni Seeling von Saulenfels pochodził z górniczego miasteczka Horní Blatná w Rudawach i jako doświadczony urzędnik salinarny objął funkcję naczelnika administracji w Wieliczce. Rodzina była niemieckiego pochodzenia, a w domu dominowały język niemiecki i kultura niemiecka.

Kształcił się w Terezjańskiej Akademii Szlacheckiej w Wiedniu. Służbę urzędniczą rozpoczął 7 lutego 1822 roku, następnie pracował w tarnowskim urzędzie cyrkularnym jako praktykant konceptowy, a w 1823 przeszedł do Bochni, gdzie pracował przez szesnaście lat. W latach 1831–1833 pełnił w Bochni funkcję trzeciego komisarza cyrkularnego. W 1839 opuścił Bochnię i przeniósł się do Tarnopola jako drugi komisarz cyrkularny, a w 1843 awansował na stanowisko pierwszego komisarza cyrkularnego w Nowym Sączu. W 1848 został sekretarzem gubernialnym lwowskiego gubernium, a od lutego 1849 przeniesiony do sekretariatu komisji gubernialnej w Krakowie. W 1855 objął drugie w hierarchii stanowisko starszego radcy skarbowego w Dyrekcji Skarbu w Krakowie, podlegając bezpośrednio prezesowi Frantzowi Mercandinowi, co doprowadziło go do urzędniczej emerytury.

Po zakończeniu służby urzędniczej Seeling poświęcił się działalności społecznej i samorządowej. W 1867 roku uzyskał mandat radnego Podgórza, a w 1871 roku został ponownie wybrany i 8 lutego 1871 roku został wybrany przez radę miasta na urząd burmistrza. Podczas jego urzędowania rozpoczął się okres intensywnego rozwoju miasta, który trwał do połączenia Podgórza z Krakowem w 1915 roku. 2 lipca 1874 objął drugą kadencję, a w lutym 1875 złożył rezygnację ze względu na wiek i stan zdrowia, zachowując miejsce w radzie miasta. 23 lutego 1875 nadano mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Podgórza. W 1880 ufundował stypendium dla absolwenta szkoły głównej w Podgórzu na czas studiów. Z opieki nad miastem przeszedł w 1884 roku, otrzymując w podzięce parcelę pod grób rodzinny na Starym Cmentarzu Podgórskim.

Życie prywatne: Karolinę Baum von Appelshofen poślubił w Bochni w 1831 roku; para miała cztery dzieci: Ludwika (1832–1913), Mariannę (1833–1834), Karolinę (1837–1915) i Helenę (1839–1928), żonę Fryderyka Zolla (starszego).

Ostatnie lata życia spędził pod opieką niezamężnej córki Karoliny. Zmarł 23 maja 1888 roku w Podgórzu i został pochowany na Starym Cmentarzu Podgórskim.