Włodzimierz Jan Sieradzki
Biografia
Włodzimierz Jan Sieradzki był polskim lekarzem, specjalistą medycyny sądowej, profesorem Uniwersytetu Jana Kazimierza oraz rektorem tej uczelni w roku 1924/1925.
Urodził się 22 października 1870 w Wieliczce. Po ukończeniu gimnazjów w Jasle i Krakowie studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego, uzyskując dyplom doktora wszech nauk lekarskich w 1894 roku. W 1896 został mianowany biegłym sądowym na okręg krakowski. W 1898 objął organizację Zakładu Medycyny Sądowej na Uniwersytecie we Lwowie i kierował nim przez 42 lata aż do 1941 roku.
W 1904 został profesorem zwyczajnym i kierownikiem zakładu medycyny sądowej na UJK. Był dwukrotnym dziekanem Wydziału Lekarskiego (1908/1909, 1919/1920) i rektorem UJK w 1924/1925. Działał w licznych organizacjach medycznych i naukowych, m.in. jako członek Naczelnej Rady Zdrowia, Rady Zdrowia Okręgu Lwowskiego, prezes Lwowskiego Towarzystwa Lekarskiego, a także współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Medycyny Sądowej i Kryminalnej.
Był autorem licznych publikacji z medycyny sądowej. Jego badania obejmowały wpływ tlenku węgla na barwniki krwi. Razem z Leonem Wachholzem był twórcą metody oznaczania hemoglobiny tlenkowo-węglowej – próba Wachholza-Sieradzkiego, która weszła do piśmiennictwa medyczno-sądowego. Dzięki jego inicjatywie w 1927 powstała pracownia badań chemiczno-toksykologicznych przy Zakładzie Medycyny Sądowej Uniwersytetu we Lwowie.
Zginął w egzekucji lwowskich profesorów, zamordowanych przez Niemców w nocy 4 lipca 1941 na Wzgórzach Wuleckich.