Władysław Skoczylas
Biografia
Władysław Skoczylas był polskim malarzem, grafikiem, rzeźbiarzem i pedagogiem, uznawanym za twórcę polskiej szkoły drzeworytu.
Urodził się w Wieliczce w rodzinie związanej z kopalnią soli. Studiował malarstwo w Krakowie u Teodora Axentowicza i Leona Wyczółkowskiego oraz rzeźbę u Konstantego Laszczki. W latach 1910–1913 uczył się w Paryżu u Antoine’a Bourdelle’a i grafiki oraz drzeworytu w Leipzig. W 1908 objął posadę nauczyciela rysunków w Zakopiańskiej Szkole Przemysłu Drzewnego. W 1922 objął katedrę grafiki w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, a w latach 1929–1930 był jej dyrektorem.
W 1914 otrzymał nagrodę w dziale drzeworytu na II Konkursie im. Henryka Grohmana. W 1918 został docentem grafiki i rysunku na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1928, na olimpiadzie sztuki i literatury w Amsterdamie, uzyskał brązowy medal za cykl akwarel Łucznik II (stojący), Łucznik II (klęczący), Jeleń świętego Huberta i Diana. Współzałożył ugrupowania: Stowarzyszenie Artystów Polskich „Rytm” (1922), Stowarzyszenie Polskich Artystów Grafików „Ryt” (1925) i Instytut Propagandy Sztuki. W okresie międzywojennym jego prace publikowała wydawnia w Poznaniu „Tęcza”.
Charakterystycznym elementem jego stylu był tzw. „grzebyk” – zazębianie czarnego z białym, rytmizujące kompozycje. Jeden z największych zbiorów prac Skoczylasa znajduje się w Muzeum Żup Krakowskich w Wieliczce. Zgromadzono tam ponad 400 drzeworytów, akwarel, rysunków i dokumentów. Skoczylas został pochowany na cmentarzu Powązkowskim; nagrobek zaprojektowali Oskar Hansen oraz Elżbieta i Emil Cieślarowie.