Maria Helena Miączyńska Strzelecka
Biografia
Maria Helena Miączyńska Strzelecka z domu Strzelecka urodziła się 5 kwietnia 1870 w Wieliczce w rodzinie Stanisława Okszy-Strzeleckiego (ur. 29 sierpnia 1833 w Bochni) i Marii Heleny z Żuk-Skarszewskich (ur. 6 września 1839 w Siedlcach). Około 1902 wyszła za mąż za hr. Władysława Miączyńskiego, po roku owdowiała. Była ciotką aktora i reżysera Czesława Strzeleckiego-Krugera (ur. 11.09.1897 w Zagórzu Starym).
Odbywała naukę śpiewu we Lwowie u Adeliny Paschalis-Souvester, ukończyła wiedeńską szkołę u Pauliny Lucca, a następnie kształciła się u mistrzów w Mediolanie, w tym u Ricci-Sabatelli. Występowała w operze Rossiniego w Wenecji jako primadonna, m.in. w Tosce i Dama Pikowej. W Polsce początkowo koncertowała jako Helena Strzelecka, w Krakowie (4.05.1895 i 10.11.1898) i Zakopanem (11.01.1903).
Powróciła do Polski w 1906 roku, dając koncerty solowe oraz współpracując z Krakowskim Chórem Akademickim (18.05.1906 i 8.04.1908). Występowała także w Tarnowie (9.10.1907), Warszawie (17.01.1909) i Krakowie (31.10.1909). Wkrótce podjęła pracę pedagogiczną i prowadziła klasę śpiewu solowego najpierw w Krakowie w 1909, a później w Przemyślu w latach 1910–1914.
Po zakończeniu I wojny światowej przeniosła się do Poznania. W tym czasie artystka posługiwała się dwoma imionami: Maria Helena, co być może związane było z chęcią odróżnienia się od hr. Heleny Miączyńskiej z Będlewa koło Poznania. Na programach popisów jej uczniów i uczennic z lat 1923–1928 widnieją dwa imiona: Maria Helena. Była profesorem śpiewu w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu od 1920 do 1922, opuściwszy to stanowisko założyła prywatną szkołę śpiewu w Poznaniu i prowadziła ją od 1923 do 1929, przyciągając dużą liczbę studentów. Coroczne popisy jej uczniów cieszyły się zainteresowaniem miłośników śpiewu.
W repertuarze wokalnym uczniów wykorzystywała utwory mistrzów europejskich oraz współczesnych polskich kompozytorów. Jako akompaniament towarzyszyli jej wybitni pianiści, tacy jak Feliks Nowowiejski, Stanisław Sauer i Olga Karpacka, którzy występowali również z repertuarem podczas koncertów uczniów. Była ciotką aktora i reżysera Czesława Strzeleckiego-Krugera; kształciła jego głos barytonowy w okresie, kiedy występował w Teatrze Nowym w Poznaniu i dwukrotnie brał udział w popisach uczniów jej szkoły w 1924 i 1925.
Od października 1929 Maria Helena Miączyńska prowadziła klasę śpiewu przy Poznańskim Instytucie Muzycznym Eugeniusza Sokołowskiego. Maria Helena Miączyńska była zaprzyjaźniona z rodziną Feliksa Nowowiejskiego; znajomość ta zapewne powstała jeszcze w czasie pobytu w Krakowie. W Poznaniu była zapraszana na okolicznościowe przyjęcia rodzinne, spotykała się tam z elitą świata muzycznego i artystycznego. O jej działalności wspominał Kazimierz Nowowiejski w książce Pod zielonym Pegazem (1971).
Ocena dokonań artystycznych: według krytyka Michała Toepfera Miączyńska umiała przekazać swoim uczniom znajomość metody włoskiego bel canto, którą sama nabyła podczas kształcenia. Jej uczennice koncertowały po ukończeniu nauki, a w późniejszym okresie udzielały lekcji muzyki w szkołach muzycznych w Poznaniu.
Znane uczennice: Łucja Pieprzówna, Maria Piechocka (Donat), Bogna Milska-Schechtlowa, Natalia Radlińska-Kwiczalowa, Włodzimiera Jarochowska i Maria Gąsiorowska.