Józef Lenartowicz
Biografia
Józef Lenartowicz urodził się 5 marca 1852 roku w Wieliczce jako syn Tomasza, robotnika kopalni soli, i Katarzyny z Ciężkiewiczów. Po ukończeniu Gimnazjum św. Anny w Krakowie w 1872 roku podjął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, które przerwał po roku, wstępując do Seminarium Duchownego w Tarnowie. Święcenia kapłańskie przyjął 25 lipca 1877 roku.
Przez pięć kolejnych lat był wikariuszem parafii św. Jana Chrzciciela w Pilźnie; od 1882 roku był administratorem parafii Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Bruśniku, rok później pracował w Radgoszczy. W 1884 roku został proboszczem parafii w Lubczy.
Ksiądz Lenartowicz prowadził szeroką działalność duszpasterską i społeczną: założył w parafii kilkanaście bractw religijnych, zwalczał alkoholizm wśród parafian, zorganizował Towarzystwo Wstrzemięźliwości i inne akcje, likwidując dziesięć z dwunastu karczm. W 1895 roku założył w parafii szkołę ludową i ochronkę w Woli Lubieckiej, a także uczestniczył w organizowaniu Kółka Rolniczego oraz mleczarni. W latach 90. XIX wieku rozpoczął budowę nowego, murowanego kościoła według projektu Adolfa Juliusza Stapfa; konsekrowany został 6 czerwca 1902 roku.
Józef Lenartowicz był również kompozytorem, twórcą pieśni religijnych oraz Mszy Żałobnej (Opus 1), która ukazała się drukiem w 1901 roku. Założył w parafii Towarzystwo Śpiewacze Świętej Cecylii, prowadził chór i był dekanalnym inspektorem ds. śpiewu kościelnego. Prowadził amatorską scenę teatralną, napisał szereg utworów dramatycznych i publikował w Posłańcu Serca Jezusowego. Zajmował się rzeźbą, tworzył płaskorzeźby Drogi Krzyżowej dla kościoła parafialnego i współtworzył z ojcem ołtarz św. Walentego. Interesował się meteorologią i astronomią, w niektórych pracach kwestionując heliocentryczną teorię.
W 1908 roku, na skutek konfliktu z parafianami i tarnowską kurią biskupią, przeszedł na emeryturę. Przez kilka lat prowadził działalność duszpasterską poza granicami diecezji, a w 1912 roku powrócił do Tarnowa jako kapelan Domu Nieuleczalnie Chorych prowadzonego przez Towarzystwo Świętej Filomeny i siostry józefitki. Pełnił tę funkcję aż do śmierci w 1926 roku. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Lubczy, w grobowcu własnego projektu.