Jan Walewski
Biografia
Jan Walewski urodził się 19 kwietnia 1860 roku w Wieliczce w rodzinie Walewskich herbu Kolumna. Był synem Hipolita. Po gimnazjach w Kołomyi, Stanisławowie i Lwowie, a eksternistycznie zdany egzamin dojrzałości w 1879 w Krakowie, studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1884 uzyskał doktorat praw. Był praktykantem prawa, a następnie przez dwa lata koncypientem adwokackim w Krakowie.
Przez 10 lat był dzierżawcą majątków ziemskich. Od 1894 był właścicielem dóbr ziemskich w Nosowie w powiecie podhajeckim, gdzie zamieszkiwał. 23 lipca 1898 w rejestrze firm wpisano „Fabryka Krochmalu i Syropu Kartoflanego dr. Walewski i spółka we Lwowie”, której był właścicielem. W tym czasie założył w Nosowie fabrykę cukru kartoflanego. Od około 1897 był czynnym członkiem C.K. Towarzystwa Gospodarskiego we Lwowie, a od około 1901 do około 1903 członkiem oddziału brzeżańsko-podhajeckiego tego stowarzyszenia. Od około 1897 był członkiem Rady c. k. powiatu podhajeckiego, pełnił funkcję członka wydziału powiatowego, a od 1903 do 1905 był wyłącznie członkiem Rady. Od około 1898 do około 1906 był detaksatorem wydziału okręgowego w Podhajcach C. K. Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. Ubiegał się o wydanie koncesji kolei lokalnej Brzeżany-Podhajce.
Był związany z ruchem Podolaków. Startował w wyborach do austriackiej Rady Państwa w Wiedniu IX kadencji jako kandydat polski w kurii wiejskiej mniejszych posiadłości w okręgu wyborczym Brzeżany–Rohatyn–Podhajce i 16 marca 1897 zwyciężył kandydata ruskiego Juliana Romanczuka, otrzymawszy 312 głosów. Mandat sprawował od 27 marca 1897 do 7 września 1900. W grudniu 1900 ubiegał się o reelekcję i zwyciężył ponownie, uzyskując mandat X kadencji od 31 stycznia 1901 do 17 czerwca 1905, gdy złożył mandat. W 1904 został zawieszony w prawach członka Klubu Polskiego, a w 1905 wykluczony z niego. W 1905 toczył się także proces o obrazę czci przeciw Bernardowi Popperowi.
Na początku lat 1910-tych, jako adwokat krajowy, figurował w okręgu CK Sądu Obwodowego w Sanoku. W połowie 1911 przeniósł kancelarię do Sanoka do kamienicy Towarzystwa Kredytowego „Beskid”. Został wybrany zastępcą sędziego przysięgłego przy CK Sądzie Obwodowym w Sanoku na rok 1914. Pod koniec 1913 został wpisany do Izby Adwokatów w Przemyślu. W 1912 był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i wspierał VII Polską Drużynę Strzelecką w Sanoku. Podczas I wojny światowej w okupacji rosyjskiej Sanoka poniósł straty majątkowe.
Zmarł 11 października 1919 w Sanoku; pochowany 13 października 1919 na cmentarzu przy ulicy Rymanowskiej w Sanoku.