Friedrich Ernst von Hennig-Henninski
Biografia
Friedrich Ernst von Hennig-Henninski urodził się 6 maja 1750 roku w Wieliczce jako syn dyrektora kopalni soli w tej miejscowości. Ukończył szkoły w Budziszynie i Fryburgu Bryzgowijskim, studiował prawo na Uniwersytecie w Lipsku. Od około 1773 przebywał w Gdańsku, a w 1776 został sekretarzem komisarza królewskiego; w 1783 mianowany komisarzem.
Prowadził negocjacje w czasie blokady gospodarczej Gdańska przez Prusy i sfinalizował podpisanie w 1785 konwencji gdańsko-pruskiej. W 1786 uzyskał od cesarza Józefa II Habsburta tytuł szlachecki; w 1790 Sejm Polski nadał mu także polski indygenat. W 1790 przekazał Radzie Starego Miasta popiersie Jana Heweliusza, obecnie w zbiorach Muzeum Narodowego. W 1793 wysłał protest do władców państw europejskich przeciwko działaniom pruskim zmierzającym do zajęcia Gdańska.
Mianowany konsulem Polski w Gdańsku po zajęciu miasta przez Prusy (1793–1794). W 1794 zmuszony do opuszczenia Gdańska; zatrzymał się w Kopenhadze. W 1796 powrócił do Gdańska, zajmował się handlem; od 1798 był udziałowcem spółki powołanej do budowy nowego miejskiego teatru przez Jakoba Kabruna; w 1806 podpisał umowę na dzierżawę wsi Sulmini Otomin. Był członkiem Towarzystwa Przyrodniczego.
Prace własne
raport o sytuacji w Gdańsku po I rozbiorze Polski (Tableau de la ville de Dantzig en 1782), 1782
raport na temat handlu Gdańska (Tableau raisonné sur le commerce de Dantzig), 1785