Edward Karol Okulskips
Biografia
Edward Karol Okulskips („Wacław”) urodził się 13 lipca 1891 w Wieliczce. Był synem Jana i Marii z Włodarczyków, absolwentem seminarium nauczycielskiego. W latach 1912–1914 należał do drużyn polowych „Sokoła” w Wieliczce.
Po wybuchu I wojny światowej służył w Legionach Polskich. Od 8 sierpnia 1914 był w 12 kompanii strzeleckiej, a następnie w 1 kompanii V baonu 1 pułku piechoty II Brygady. W maju 1915 został przydzielony do 7 pułku piechoty, z którym walczył w całej kampanii legionowej. Po reorganizacji pod koniec września 1916 został przydzielony do 5 pułku piechoty. Absolwent szkoły oficerskiej pułku w Zambrowie. Po przysiędze, 20 września 1917 wcielono go do armii austro-węgierskiej, z którą brał udział w walkach na froncie włoskim. Od 30 września do 30 października 1917 był na szkoleniu w Klanzu pod Triestem.
Od 11 listopada 1918 w Wojsku Polskim. W grudniu tego samego roku został awansowany na stopień podporucznika. Brał udział w walkach na froncie litewsko-białoruskim wiosną 1919. Przydzielono go do 1 pułku piechoty Leg., z którym uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej – jako dowódca II batalionu; w akcji pod Drohiczynem prowadził kontratak, wypierając nieprzyjaciela z silnie bronionych pozycji. Za te czyny został odznaczony Orderem Virtuti Militari.
Od 1929 w Straży Granicznej. W 1933 szef Inspektoratu Straży Granicznej w Tczewie. 23 maja 1939 nadal pracując w Tczewie, został polskim Inspektorem Celnym na obszarze Wolnego Miasta Gdańska. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 27. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. 17 lipca 1939 mianowany komendantem Obwodu Straży Granicznej w Jaśle. We wrześniu 1939 walczył wraz z kompanią Straży Granicznej w składzie 2 Brygady Górskiej Grupy Operacyjnej „Jasło” Armii „Karpaty”. Znalazł się w niewoli radzieckiej i był więziony w obozie NKWD w Ostaszkowie. Zamordowany przez NKWD w Kalininie, jako jedna z ofiar zbrodni katyńskiej.
Był dwukrotnie żonaty i miał cztery dzieci: Zbigniewa (ur. 12 lutego 1922), Irenę (ur. 24 grudnia 1923), Michała (ur. 19 września 1925) oraz Zofię (ur. 13 stycznia 1929).
W latach późniejszych miejsce upamiętniania podkreślono tablicą pamiątkową w Jaśle (2009) i posadzeniem Dębu Pamięci ku czci Edwarda Okulskiego. W katedrze polowej Wojska Polskiego w Warszawie znajduje się tablica upamiętniająca Edwarda Okulskiego.